چند وقتی هست که زندگی در سکوت مطلق...!!!واقعا در تعجب این همه آرامش اطرافیانم

هستم.دیگه کسی  کاری به کارم نداره و من واسه خودم هستم،گاهی وقتا از این همه آزادی

لذت میبرم و  گاهی اوقات هم این گیرندادنا واسم حوصله سربر و کسالت بار میشه و دقیقا من

یک زندگی نباتی دارم!!!از کارهای خودم خندم میگیره،دیوونه شدم،دنبال دردسر هستم،دلم

هیجان میخواد،نمیتونم یه جا آروم بشینم

و آرامش کامل،بعد اینهمه مشکلات و عذابی که تو این مدت کشیدم داشته باشم...

از این همه سکوت ترسم میاد،وحس خوبی هم نسبت به این همه آروم بودن بقیه و کاری بهم ندارند،ندارم..

شاید بشه اسم این نوع مدل اتفاق رو آرامش قبل از طوفان گذاشت... و خداکنه همچین چیزی نباشه...